Voor een uitverkochte grote zaal werden de Messa di Gloria van Puccini en het Stabat Mater van Rossini uitgevoerd.
De uitvoering was zowel voor de deelnemende zangers, als voor het publiek een onvergetelijke ervaring. De imposante entourage, de fantastische akoestiek en een nagenoeg vlekkeloze uitvoering zullen ons nog lang bijblijven.

Het Korenkwartet in Amsterdam,

oktober 2003
 

Het wordt nu menens! Na twee gezamenlijke repetities met de ‘collega’s’ van ‘Soli Deo Gloria’ op 9 en 17 september in de Hoornse Oosterkerk volgt op zaterdag 20 september dan eindelijk de gezamenlijke repetitie met de koren uit Amstelveen, IJmuiden, Enkhuizen en Hoorn in Zaandam-Kogerveld.

‘Stem en Snaren’ gaat gezellig in de bus met z’n allen naar de Zaan. Brood mee, drinken mee; het lijkt wel een schoolreisje en het prachtige zonnige nazomerweer werkt aanstekelijk om de uitgelaten stemming tijdens de busreis al naar een crescendo op te voeren. 

De organisatie heeft op de kerkbanken in de Zaanse Sint Jozefkerk kaarten met rij- en plaatsnummers aangebracht. Het zou dezelfde opstelling zijn als straks in het Concertgebouw en daarmee slaat meteen de verwarring toe. Stemgroepen willen – zo lijkt het wel – dicht bij elkaar blijven en liever niet in de buurt komen te zitten van onbekende mensen van een ‘vreemd’ koor, met als gevolg dat de nummering bij de bassen in het honderd loopt, vooral wanneer sommige zangers ook nog weigeren op te schuiven omdat men er heilig van overtuigd is op het correcte nummertje te zitten. De Westfriese humor strijkt na een poosje gelukkig ook hier weer alle plooitjes glad, zodat het met de IJmonders en de Amstellanders uiteindelijk prima voor elkaar komt, trouwens ze zingen best nog wel pittig ook.

De akoestiek in de kerk is perfect, het zingt bijna hemels, en het is ook weer eens een ander gezicht om Marcel als een casual ‘pontifex minimus’ voor het altaar te zien staan en daar - in navolging van een tekst uit het Goede Boek - zich letterlijk in het zweet werkt. Aukje straalt en het is haar aan te zien dat ze er plezier in heeft plusminus vierhonderd stemmen op haar aanwijzingen te laten inzingen.

In de pauze is het heerlijk buiten een frisse neus te halen op het zonnige plein voor het kerkgebouw, waar de plastic kop met warme koffie, door de pasto(o)r zelf  ingeschonken, voor nog een extra opkikker zorgt.

Dan is het vrijdag 3 oktober, de vooravond van het concert en moeten we voor de generale repetitie met solisten en orkest naar  Sporthal ‘De Sprong’ in Koog aan de Zaan.  Je krijgt de kriebels en de zenuwen gieren bij toeren door je lijf.

De Andijkse groep is met het busje van Ria de Graaf al om half zes van huis gegaan en met plank gas stuiven ze de Dijkgraaf Grootweg over richting De Streek. Ze willen vooral niet te laat bij station Bovenkarspel/Grootebroek arriveren, want stel je voor dat de touringcar van Alpha Tours uit Hem punctueel op tijd is en zonder ons zou vertrekken!

Het spreekt haast vanzelf dat dat niet kan, want onze vijf fantastische stemmen zouden ontegenzeggelijk gemist worden tussen die pakweg vierhonderd andere; Marcel hoort dat natuurlijk meteen…

Kwart voor zes staan we voor het station in kleine groepjes bij elkaar te praten.  Het wordt zes uur en alle blikken zijn gericht op de straathoek vanwaar de bussen worden verwacht. Tien over zes: geen bus, tien voor halfzeven: nog geen bus. Sommigen worden wat onrustig en beginnen elkaar te bevragen waar die bussen nu toch blijven. Halfzeven: nog steeds geen bus in het vizier.  Aanwezige bestuursleden, in het gelukkige bezit van een GSM, hebben inmiddels naar Hem gebeld, want de alpha begint meer op een omega te lijken.

Wat blijkt?  De bussen waren om halfzeven besteld!  Foutje in de planning, moet kunnen. Het is voor de wachtenden in Bovenkarspel een schrale troost dat de ploeg op het Enkhuizer Molenplein ook staat te trappelen van ongeduld, maar daar hebben ze Appie Heijn nog in de buurt en hoeven dus niet om te komen van honger en dorst.  Kwart voor zeven komt de bus eindelijk voorrijden en met gezwinde spoed gaat het nu richting Zaanstad waar we toch nog royaal op tijd aankomen.

Marcel had al gewaarschuwd dat elke ruimte weer anders klinkt en voor deze sporthal gaat die waarschuwing inderdaad op. Het lijkt de Westerkerk in Enkhuizen wel en je krijgt het gevoel dat je in je dooie uppie staat te zingen; vanaf je eigen plaats in de kooropstelling kun je niet aan de indruk ontkomen dat de harmonie volledig zoek is.

‘s Nachts in bed doe je bijna geen oog dicht en voor dag en dauw schallen de CD’s van de ‘Messa’ en het ‘Stabat Mater’ door het huis. Gelukkig dat de buurvrouw/-man ook koorlid is en je met haar/hem die zaterdagmorgen over de heg nog wat gevoelens kunt uitwisselen.

De ochtend- en middagminuten van zaterdag 4 oktober 2003 kruipen voorbij, maar dan wijst de klok toch eindelijk drie uur aan en kunnen we ons in het zwarte goed hijsen. Ongeduldig staan we te wachten langs de stoeprand van de Middenweg op Andijk; Ria’s busje komt zo.

In Bovenkarspel laat de grote bus ook nog even op zich wachten en dat geeft de echtgenote van een tenor, die niet al te ruim van weelderige haarlokken is voorzien, nog even de tijd om vlug het nabije winkelcentrum in te duiken voor een haastige aankoop bij de drogist.  Na een vorig concert had de zanger in kwestie namelijk kritiek gekregen over het glanzende aanzien van zijn schedeldak en om daar nu iets aan te doen had hij thuis een poederdoos en -dons klaargelegd, maar in de gauwigheid door de haast of door zenuwen had hij vergeten deze camouflagemiddelen mee te nemen. Onderweg in de bus ging dit relaas natuurlijk van mond tot mond. Eén van de bassen informeerde met angstige stem of alle mannen zich een dergelijke poederbehandeling moesten laten welgevallen, waarop een hele lage stem voor uit de bus bromde: “Nee, dat geldt alleen voor de falsetto’s.”

Ruim voor zes uur rijden we voor bij het Concertgebouw in Amsterdam.  We voelen ons echt wel een beetje groots wanneer iemand in de bus de grote affiches ontdekt op de muur van deze Tempel der Muzen, want daar staat toch maar even te lezen dat ‘Het Korenkwartet’ bestaande uit het ‘Pauluskoor’ van Amstelveen, COV ‘Stem en Snaren’ uit Enkhuizen, COV ‘Soli Deo Gloria’ uit Hoorn en COV “IJmuiden" uit de plaats met diezelfde naam, samen met Diane Verdoodt - sopraan, Joke de Vin - alt, Ludwig van Gijsegem - tenor, en last but not least, Henk van Heijnsbergen – bas, begeleid door het Nederlands Promenade Orkest (jawel) en onder de directie van niemand minder dan ons aller Marcel Joosen de ‘Messa di Gloria’ van Puccini en het ‘Stabat Mater’ van Rossini ten gehore zullen brengen.

Voor iemand die nog nooit in het Concertgebouw is geweest, maakt de grote zaal een overweldigende indruk.  Het enorme podium met daarachter het immense orgel, de namen van al die binnen- en buitenlandse componisten in de cartouches langs het balkon, de mooie nieuwe rode stoelen, de kristallen kroonluchters; dit alles vormt een spectaculair beeld dat je bij wijze van spreken wel in je geheugen wilt laten etsen om het zodoende nooit meer te vergeten.

Dan ga je langs de trappen, waar je voetstappen worden gedempt door het dikke tapijt, omhoog  naar de Solisten Foyer voor de sopranen en de Plein Foyer voor de bassen. Na een poosje stellen we ons in slagorde op om terug te keren naar het podium van de Grote Zaal waar we om halfzeven klaar moeten zitten voor het inzingen.
Hier is te weinig ruimte voor de bassen, want het orkest heeft de voorste koorrijen opgeëist, zodat de rij- en stoelnummers niet meer kloppen en een rijtje bassen uiteindelijk plaatsneemt op de traptreden waarlangs straks de solisten en de dirigent vanuit hoger sferen moeten afdalen naar het aardse podium.
Dat zitten van de bassen mag weer niet van de brandweer, maar gelukkig gaan er nog altijd veel makke schapen in een hok en knietje aan knietje en schouder aan schouder wordt er al doende op de ‘tribune’ voldoende plek gecreëerd. Onderwijl begint de zaal al vol te stromen en hoewel het ons zeer uitdrukkelijk is verboden, wordt er hier en daar toch stiekempjes gewuifd. Hoe kan het ook anders: de hele zaal zit immers vol met familie, vrienden en bekenden, allemaal fans en supporters van de koor- en orkestleden, solisten, en dirigent?

Vlak voor het concert begint wordt er vanuit de zaal zelfs uitbundig met armen en een paraplu gezwaaid.  De euforische stemming heeft wel wat weg van die televisie uitzendingen lang geleden uit Londen van de ‘Last night of the Proms’ in de Royal Alberthall. Het lijkt wel of het hele gebouw vibreert van geestdrift en je voelt je als deelnemer aan dit megaconcert als het ware opgenomen op de gouden vleugels van orkestmuziek en omgeven door de klanken van solisten en de koorstemmen om je heen. Dat is nog eens kikken, helemaal te gek voor woorden.

Na de laatste akkoorden is het even doodstil, alsof iedereen de adem inhoudt, maar plotseling zwelt het applaus van meer dan drieduizend handen aan vanuit de overvolle zaal en dondert in de richting van het podium.  Drie keer komen de solisten en de dirigent de trap op en af om de uitbundige dank van het enthousiaste publiek in ontvangst te nemen.

Veel te snel is het concert - waar we een jaar lang samen hard voor hebben gewerkt - afgelopen en weer buiten in de realiteit van de natte avond wordt het zoeken naar de autobussen. Door de nacht gaat het terug naar het donkere Noord-Holland, maar in ons hoofd is het nog steeds licht als van een langzaam wegebbende duizeling. Zou het zo voelen als je ‘high’ bent?

Het is nu voorbij; jammer, maar de mooie herinnering blijft bij ons gelukkig nog steeds naklinken.
O ja, iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt nogmaals heel hartelijk bedankt! 

Zwaantien Nijdam, sopraan, en Jan Nijboer, bas