Enkhuizen
Oratoriumkoor Stem en Snaren
5 oktober  2013 (bron: NHD)
Dit concert werd mede mogelijk gemaakt dankzij steun van sponsors zoals het Prins Bernhard Cultuurfonds en het Westfriesland Fonds.
15 december 2013 (bron: NHD)
19 mei 2014 (bron: NHD)
20 april 2015 (bron: NHD)
14 maart 2016 (bron: NHD)
Stem en Snaren kent een lange traditie van uitvoeringen van de Matthäus Passion. Via deze link vind u een historisch overzicht  
Vanwege de goddeloosheid van koning Achab en zijn vrouw Izebel (vanaf 1 Kon. 17) kondigt de profeet jaren van droogte aan. Het volk lijdt, maar in zijn verblijf bij de weduwe in Zarfath en aan de beek Krith komt de profeet zelf niets tekort. Dat is maar een van de contrasten in deze geschiedenis, er is woede en wanhoop, maar ook vertroosting. Elias is zelf gedreven en fanatiek, maar weet ook te twijfelen. Mendelssohn buit de contrasten in deze geschiedenis uit: uitbarstingen van wanhoop, woede en fanatisme worden afgewisseld met momenten van verstilling, moedeloosheid en vertroosting. De 'Elias' kent een groot aantal koren en het was aan Stem en Snaren als vertolker in diverse rollen de veelkleurige lading van dit oratorium en zijn grote scala aan sferen naar de intentie uit te voeren. Het grote koor slaagde daar keer op keer in. De koorzang bewoog zich niet alleen op het muzikale, maar ook op het emotionele vlak. Het was moeilijk onberoerd te blijven bij het geweld van de klacht van het volk in de koren 'Hilf, Herr!' of 'Aber der Herr sieht es nicht', of bij de troostende verzekering 'Siehe der Hüter  Israels'.
Hechte, maar soms ook heel subtiele koorzang, dat bood Stem en Snaren een afgeladen Westerkerk. In de wisselwerking met de solisten bewees het koor zijn kracht en grote wendbaarheid. Het koor had zich verzekerd van zeer goede solisten, de titelrol was voor de Duitse bas- bariton Hans Christian Hinz. Hij zong een heldere, gedreven Elias, had een mooie voordracht en liet zijn toehoorders genieten van de bevlogenheid, maar ook van de twijfelende wanhoop van de profeet. Sopraansoliste Hanneke de Wit imponeerde gedurende het gehele concert met haar prachtig gezongen aria's, zang die een hele kerk moeiteloos bereikte en stevig in de ban hield. De zang van haar vier leerlingen was steeds een verrassing. De alt Martine Straesser toonde grote klasse in haar rol van koningin Izebel, met de haat en frustratie die deze rol zo indringend maakt. De onberispelijke, eigentijdse Obadja werd gezongen door tenor Peter Vos. Koor en Philharmonia Amsterdam waren uitstekend op elkaar afgestemd, ook dankzij dirigent Marcel Joosen. De staande ovatie was terecht.
Krachtig koor ook zeer wendbaar NHD maandag 24 april, 2017, Regina Arbouw